Słowa: Maria Anna Furman

Zbuntowana z nikczemnej pokusy

Podstępnie zrodzonej zawiści

W pogardzie patrzyła na ludzi

Próbowała Anioły obudzić.

Najwyższemu dorównać nie mogła

Opór stawiała dumnie

Wołała o wojnę serc otumanionych

Bój tocząc, a bój był to próżny.

Growl:

Nadzieja twoja przepadła

Pożarła ją wieczna niedola

Chwała piekielnym Aniołom

Otulą cię w swoje ramiona.

Zbyt dobrze widzę i płaczę

Nad owym strasznym upadkiem

Opuszczą cię czarne Anioły

Zostaniesz z sercem rozdartym!

Otulona pragnieniem chwały

Strąciła płynący żar dobra

Była potęgą uczynków straszliwych

Niezwyciężona, jak umysł i dusza.

Władcą być lepiej niż sługą

nie musieć kosztować goryczy

Próbować jeszcze coś odzyskać

W morzu zapomnienia i w ciszy!